Imke Lamsma: “Ik vind endurance de leukste sport die er is”

Imke Lamsma is 21 jaar en maakt samen met haar paarden deel uit van het Nederlandse enduranceteam. Manegeruiter interviewde deze enthousiaste en ambitieuze amazone over haar paarden, haar passie voor endurance en haar gaafste ervaring. “Alleen al het uitrijden van een endurancewedstrijd met een fit paard is een hele prestatie!”

Imke Lamsma

Imke vertelt: “Van jongs af aan ben ik al bij de paarden te vinden. De liefde voor de paarden en de endurancesport zit bij ons echt in de familie. Toen ik een jaar of 8 was reed ik mijn eerste endurancewedstrijd met mijn shetlandpony Panter. Naast de dagelijkse verzorging en het trainen van de paarden vind ik het leuk om foto’s en video’s te maken en werk ik 3 dagen in de week als HR-assistent.” Imke maakt deel uit van het Nederlandse enduranceteam. “Door alle verschillende klasses te doorlopen en aan bepaalde kwalificatie-eisen te voldoen kan je in Team NL komen. De sport is hier nog relatief klein, dus wanneer je aan deze eisen voldoet is het bijna altijd zo dat je automatisch in het team terecht komt. Ik vind het eigenlijk jammer dat er maar zo weinig mensen bekend zijn met de sport.”

Kabila

“Over mijn paarden kan ik wel een heel boek schrijven”, lacht Imke. “We hebben ondertussen 8 paarden en pony’s. Drie daarvan staan thuis en lopen op internationaal niveau in de sport: Kabila, Sjabeka en Labwa.” Over deze drie paarden vertelt Imke kort iets. “Kabila is niet van mij, al voelt het ondertussen wel een beetje zo. Ze is een anglo-arabier. Sinds 2017 staat ze bij ons en mag ik haar uitbrengen in de sport. Wat ben ik blij en dankbaar dat dat toen zo is gelopen! Kabbie is erg speciaal, ze heeft een sterk en grappig karakter en houdt echt van de sport. De blik in haar ogen wanneer ze weet dat het tijd is om te gaan is zó mooi. Ze straalt dan echt. Kabbie heeft al heel wat kilometers gemaakt! We zijn tot nu toe nog nooit afgekeurd op een wedstrijd die we samen gereden hebben. Best speciaal in zo’n pittige sport! Ik hoop met Kabbie in september het EK te kunnen rijden in Ermelo (160km).”

Sjabeka

Imke vertelt verder over haar andere paarden: “Sjabeka (zie openingsfoto) hebben wij in 2012 gekocht.. Ze was toen nog niet zadelmak. Mijn moeder was erg fan van Lobeke (de vader) en wilde graag bij haar kijken. Vrij snel daarna namen we haar mee naar huis. Ik dacht zelf eerst dat ze meer geschikt zou zijn als recreatiepony en minder voor de sport. Ondertussen heeft ze mij wel het tegendeel bewezen. In 2017 werd ze Nederlands Kampioen bij de jeugd, in 2018 reed ze haar eerste 160km wedstrijd in de woestijn van Abu Dhabi en in 2019 mochten we samen meedoen aan het WK voor de jeugd in Italië. Ze is zo’n lief paard! Ik kan met haar rondrijden op de neckrope zonder problemen, al krijgt ze ondertussen wel steeds meer praatjes nu haar conditie wat beter is geworden.”

Labwa

“Labwa is eind 2018 bij ons gekomen vanuit Dubai. Een tijdje daarvoor kreeg ik een bericht of ik haar niet een goed huisje zou willen bieden. Een maand of twee voordat ze naar ons toe kwam ben ik die kant op gevlogen om haar te leren kennen. Eigenlijk ging dat helemaal niet zo geweldig, maar ik was verliefd, haha. Ik stapte op en wilde haar over haar hals aaien, maar dat maakte haar boos. Met rijden irriteerde ze zich aan iedere kleine beweging die ik maakte. Toch vond ik haar leuk. Ze doet altijd wel heel stoer, maar van binnen is het een hele kleine, lieve pony. Ondertussen is ze al aardig gewend aan het Nederlandse klimaat en hopen we nog heel veel leuke ritjes te kunnen maken.” Naast deze paarden heeft Imke nog een aantal paarden voor de toekomst en een aantal paarden die met pensioen zijn.

Imke met Kabila

Passie voor endurance

Het exacte moment dat Imke begon met paardrijden, kan ze zich niet meer precies herinneren. “Toen ik klein was mocht ik regelmatig op de paarden van mijn moeder en tante zitten en ik vond het geweldig. Volgens mij werd ik 5 of 6 toen ik mijn eerste pony (Loeloe) kreeg. Eigenlijk heb ik dus altijd al gereden! Voor ons is het echt een ‘familiekwaaltje’, dat paardenvirus.” Dat Imke koos voor de endurancesport was een redelijk voor de hand liggende keuze. “Ik ben met de endurancesport in aanraking gekomen via mijn familie. Mijn moeder, tante en nicht reden wedstrijden op internationaal niveau (waaronder WK’s, EK’s WEG), mijn vader organiseerde een internationale wedstrijd in Ermelo en de rest van de familie ging vaak mee om te helpen. Het is dus echt een familiesport voor ons! Het mooiste aan de endurancesport is denk ik wel dat je de hele dag onderweg bent met je paard; niet alleen tijdens de wedstrijd zelf, maar ook tijdens de voorbereidingen. Je leert je paard echt heel goed kennen en komt tijdens de wedstrijden in gebieden en landen waar je anders niet snel zou rijden. Daarnaast is het ook echt een teamsport. Zonder grooms wordt het een stuk lastiger om de wedstrijd goed uit te rijden. Alle puzzelstukjes moeten tijdens zo’n wedstrijd op hun plaats vallen en iedereen levert hierin een bijdrage.”

Endurancesport

Imke legt kort uit wat de endurancesport precies inhoudt. “Endurance is het rijden van lange afstanden door de natuur met je paard, tot wel 160km op een dag. Hierbij staat de gezondheid en conditie van het paard voorop. De wedstrijd is opgedeeld in rondes van ongeveer 30 kilometer. Na iedere ronde vindt er een dierenartscontrole plaats waarbij het paard wordt gecontroleerd (bijvoorbeeld de hartslag). Alleen wanneer een paard ‘fit to continue’ is mag je de volgende ronde in. Het paard wat als eerste over de finish is én dan goedgekeurd wordt (want ook na de finish is er nog een keuring) heeft de wedstrijd ‘gewonnen’. Maar eigenlijk is iedereen die gefinisht heeft een winnaar. Ik vind endurance de leukste sport die er is, want zeg nou zelf, wat is er mooier dan de hele wereld rondreizen, paardrijden in natuurgebieden waar verder bijna niemand komt en de hele dag onderweg zijn met je maatje? Voor mij in ieder geval niks!”

Training

“Wij wisselen de trainingen af door op wat lager tempo meer kilometers te maken, soms een intervaltraining (in galop de bult op en in stap naar beneden of tempowisselingen op het vlakke), (kracht)training in technisch terrein zoals de Eifel/ Ardennen, een dressuurles in de bak en sinds kort nemen we ook de aquatrainer mee in ons ‘trainingsprogramma’. Dressuurwerk komt in iedere training weer terug. Het is heel belangrijk om je paard dressuurmatig goed voor elkaar te hebben. Als de basis niet goed is kan je paard je ook niet 160km lang op zijn rug meedragen zonder problemen of  blessures op te lopen.” Een geschikt endurancepaard moet, naast uithoudingsvermogen, ook over andere eigenschappen beschikken. “Looplust is heel belangrijk. Een paard moet het ook echt willen. Als jouw paard er niet van houdt om kilometers te maken is 160km echt heel ver voor jullie allebei. Daarnaast zijn sterk beenwerk en een goede coördinatie ook van belang, gezien het feit dat je over heel veel verschillende ondergronden rijdt.”

Finish EK 2018 met Kabila

Gaafste ervaring

Voor Imke is het lastig om één gave ervaring te kiezen. “We hebben zo veel leuke dingen mee mogen maken. Ik vond het heel speciaal toen Sjabeka Nederlands kampioen werd bij de jeugd. Ik had altijd gedacht dat zij nooit echt wedstrijden zou lopen, maar recreatief gereden zou worden dus het was heel speciaal toen zij het NK in Ermelo (120km) won. Hetzelfde geldt voor onze wedstrijd samen in Abu Dhabi, dat was echt een avontuur! Het was voor ons allebei de eerste 160km wedstrijd. Ze heeft mij echt zo vaak verrast! Uiteindelijk hebben we in 2019 zelfs mee mogen doen aan het WK voor junioren. Ik heb dus heel veel mooie herinneringen met Sjabeka. Qua wedstrijd zelf was denk ik Shahzada (een 5-daagse wedstrijd van 5 x 80km) in Australië het meest bijzonder. Helaas heb ik deze toen niet uitgereden maar wauw, wat een zware en technische route was dat! Stijl omhoog en naar beneden klimmen over rotsen met aan beide kanten een flinke afgrond. Het meeste liep je daar naast je paard. Sinds die tijd ben ik me er meer van bewust geworden hoe handig paarden zijn als je ze hun gang laat gaan en ze niet te veel in de weg zit.”

Tip van Imke

Ten slotte geeft Imke nog een tip aan beginnende enduranceruiters. “Geniet! Van je paard, van de mooie omgeving, van het samenwerken met je team. En ‘to finish is to win’. Alleen al het uitrijden van een endurancewedstrijd met een fit paard is een hele prestatie!”

Imke is te volgen op Instagram en Youtube onder de naam @endurancememories

Tekst: Lydia Hagen voor Manegeruiter

Foto 1 & 3: Imke Lamsma (privébezit)

Foto 2: Murielle Mulder