Onbezorgd rijden aan de lange teugel

Het paard is niet gemaakt om een mens op zijn rug te dragen. Dat is zover duidelijk. Maar is het dan redelijk om aan de lange teugels te gaan rijden? Moet een paard niet verzameld gereden worden, om het gewicht van de ruiter zonder schade te dragen? 

In de natuur besteedt een paard 16 uur aan eten en de rest van de dag meestal aan rusten. Er is één ding hetzelfde: de nek van het paard is lang en ontspannen, de houding van het hoofd is meestal diep.

Normaalste zaak van de wereld

Paardenarts Maximilian Welter legt uit dat die houding, die in de rijtaal ‘op de voorhand’ zou worden genoemd, voor het paard de normaalste zaak van de wereld is. Het paardenlichaam is hier perfect aan aangepast. Enerzijds zijn de voorhoeven breder dan de achterhoeven om meer gewicht te kunnen dragen. Aan de andere kant zijn er twee steunbanden voor de ‘flexorpezen’ op het voorbeen (groep van flexoren zit aan achterkant van het been en hebben een functie in het buigen van het been). Eén voor de oppervlakkige, één voor de diepe flexorpees. Er is maar één steunband op het achterbeen, voor de diepe buigpees.

Om (ondanks deze lichamelijke zaken) overbelasting van de voorbenen te voorkomen, heeft de natuur het nek-rug-bandensysteem bedacht. Zodra het onder spanning staat, houdt de sterke bandstructuur de borstwervels omhoog zonder spierkracht. De achterhand is het steunpunt. Het systeem wordt actief zodra het paard tevreden zijn nek laat vallen. Dit werkt ook zo als een ruiter op de rug van het paard zit.

Problemen

Voor het rijden op de lange teugels betekent dit: Als je voornamelijk rechtuit buiten rijdt, met een ontspannen paard dat zijn eigen houding kan kiezen, kan er eigenlijk weinig gebeuren, tenzij het zadel niet past, de ruiter te zwaar is of wordt geregeld te lang gereden zonder pauzes. Dit zegt paardenosteopaat en rij-instructrice Claudia Weingand. Ze voegt er nog aan toe dat het natuurlijk nog steeds verstandig is om gericht te longeren of om gebogen lijnen te rijden om de natuurlijke scheefheid te compenseren. Vaak beginnen problemen pas als ‘buitenrijders’ ervan overtuigd worden dat het paard zijgangen of zelfs de piaffe moet leren om gezond te blijven. Er zijn veel struikelblokken op weg naar de verzameling en het paard moet vaak de fouten van de ruiter of trainer duur betalen.

Schuldig voelen

Wil je hoofdzakelijk buitenritjes maken, kun je dat op een manier doen waarbij jij en het paard gelukkig en gezond blijven. Dit vraagt om een teugelonafhankelijke zit, een geschikt zadel, begrip van het paard, enige afwisseling in training en een ontspannen, gezond paard. Niemand hoeft zich schuldig te voelen als het paard niet kan piafferen, schouder binnenwaarts rijden of vliegende wissels springen. Je kunt die ‘kunstjes’ weliswaar doen, maar alléén als je weet hoe!

Bron: Pferderevue

Foto: Pixabay