Onderzoek naar band tussen mens en paard

Er is een gevoel van rust dat hoort bij een weiland met grazende paarden. Er is een ongelooflijk veilig gevoel, zelfs omringd met dieren van elk 10 keer ons eigen gewicht. Het besef dat ze niet van plan zijn ons pijn te doen. Iets meeslepends aan hun schoonheid, zachtheid en bescheiden nieuwsgierigheid, dat ons naar hen toe trekt en onze handen uitstrekt om ze aan te raken. En er is zelfs iets, bijna onmogelijk uit te leggen, waardoor we ze missen als we niet bij elkaar zijn.
Precies waar het bij binding om draait.

Studies

Volgens een nieuwe studies krijgen mensen emotionele banden met paarden die passen bij de wetenschappelijke omschrijving van gehechtheidstheorie. En het kan snel gebeuren, zelfs binnen een half uur.

De Finse wetenschappelijk onderzoekster Erna Törmälehto is van mening dat mensen op het eerste gezicht een band met een paard kunnen opbouwen. Dit is net zoals wij een nieuwe persoon ontmoeten, het gevoel hebben die persoon beter te willen leren kennen en een diepere band vormen.

Er zijn vier belangrijkste onderdelen van een hechtingsband die door psychologische onderzoekers worden erkend. Dit zijn lichamelijk dichtbij blijven (nabijheid), zich veilig voelen voor gevaar (veilige haven), een gevoel van stabiliteit hebben (veilige basis) en de relatiepartner missen wanneer ze gescheiden zijn (verlatingsangst).

Negen tieners, met weinig geschiedenis met paarden, wekten al deze gevoelens op nadat ze 30 minuten in een weiland met zes rustige, sociale paarden hadden doorgebracht. De tieners van 16 en 17 jaar ontdekten de paarden tijdens een trainingsprogramma om kampbegeleiders te worden. Törmälehto zag dat de drie jongens en zes meisjes eerst de paarden van achter een hek bekeken. Daarna gingen ze geleidelijk de wei in om met de vrij bewegende paarden om te gaan. Na afloop beluisterde zij een gesprek van een uur van de groep. Dat leverde feedback op welk gevoel die ervaring hen gaf.

Ze zeiden dat de paarden ‘mooi’, ‘vredig’ en ‘kalm’ waren, en dat ze zich ‘geaccepteerd’ voelden door de paarden. Ze waardeerden dat de paarden geen vooroordelen tegen hen hadden en leken ze goed te keuren. De tieners gaven aan dat ze de paarden wilden benaderen en aanraken, en dat ze het gevoel hadden dat de paarden hiertoe bereid waren.

‘Het is de natuur van paarden als prooidier en een hoogontwikkeld gevoel van bewustzijn van lichaamstaal, die mensen op deze manier aan hen binden’, aldus Törmälehto.

Emotionele rust

Hoewel de tieners zeker werden beïnvloed door de vredige omgeving van het rustige platteland in het algemeen, was het de verbinding met de paarden die hen een gevoel van emotionele rust gaf.

Mensen hebben sociale relaties nodig, een rustige omgeving op zich biedt geen live verbinding met anderen. Een paard biedt een kans op een relatie met een ander wezen door gewoon aanwezig te zijn.

De paarden vielen op tussen de andere dieren op de boerderij omdat ze een heel ander soort relatie met de mensen boden. Dit kwam deels door hun “speciale gevoeligheid en voorzichtige nieuwsgierigheid”.
Er waren ook katten en honden die erg sociaal en aardig waren voor nieuwe mensen, maar ze waren erg actief in het leggen van contacten. Hierdoor eisten ze op een bepaalde manier contact van mensen. Honden komen je begroeten, kwispelend met staart en katten beginnen te spinnen en knuffelen, leunen en duwen terwijl ze wachten om geaaid te worden. Door hun acties eisen ze reactie van een persoon.

Terughoudend

Een paard benadert mensen anders, meer terughoudend zodat een jongere de tijd kan nemen en het paard geen actie eist. Paarden kunnen rustig verder weg staan ​​en gewoon naar mensen kijken, hun blik te focussen en hun oren naar een persoon te draaien. Het kan even nadenken en dan iemand contact zoeken of gewoon doorgaan met eten of iets anders.

Vrijheid

Belangrijk is echter dat het succes van de band de vrijheid vereist om te kiezen, voor beide partijen. Törmälehto denkt dat het niet mogelijk is een ​​goede relatie tussen paard en mens te krijgen als paarden gedwongen worden bij mensen te zijn. Ze denkt ook dat de band het beste is als rekening is gehouden met de wil van mens én paard.

Toch lijkt het haar nog onwaarschijnlijk dat deze paarden zich in zo’n korte tijd verbonden voelden met de mensen die ze net ontmoetten: ‘Ik zou zeggen dat deze paarden nieuwsgierig waren naar het ontmoeten van nieuwe mensen omdat ze nog geen negatieve ervaringen met mensen hadden. We weten nog heel weinig over de genegenheid die paarden hebben voor mensen. Ik denk niet dat een paard in zo’n korte tijd zo gemakkelijk aan een persoon gehecht zou raken als een persoon aan een paard”.

De studie van Erna Törmälehto en Riikka Korkiamäki is gepubliceerd in het tijdschrift Animals en is getiteld: The Potential of Human-Horse Attachment (A Study of Adolescents ‘ Visit to a Farm). Je kunt het hier lezen.

Bron: HorseAndPeople

Foto: Pixabaylangll